چنین باش که هســـتی

تو اگر ماه شوی، من شـــــب یـــــلدای تو هستم

تو اگر مهــــر شوی، من گل خورشــــــیدپرستم

تو مشو مهر، مشو ماه، چـنین باش که هســـتی

و مرا نیـــــز همین آینه میـــــــدار که هســـــتم

پر و بالم چه گشــــــــایی؟ سـر ِ پرواز نــــدارم

که مرا بند خوش آمد، چو به دام تو نشـــــــســتم

دگـــــران شــــــاد بداننـــد که در دام نیفتـــــــند

من همه شـــــاد بدینم که ز دام تو نجســـــــــــتم

بخود آرم ز نســـیمی، ز خودم بر به نگـــــــاهی

که ز ســــــــودای تو دیوانه و از جام تو مســــتم

مگر این دل تو نوازی، که ز مهـــــــر همه کندم

مگر این در تو گشایی، که به روی همه بســـــتم

خبر خویش چه جویی؟ سخن دوست چه پرسی؟

سر یادِ تو ســــــــلامت، همه رفتـــند ز دســـــتم

گفته ای در غزلـــت هست نشــــــانی ز شکستی

آری ای دوست، دلی بودم و دیدی که شکـــــستم

آصف فکرت- اتاوا، 15 آگست 2008