چنین باش که هســـتی

تو اگر ماه شوی، من شـــــب یـــــلدای تو هستم

تو اگر مهــــر شوی، من گل خورشــــــیدپرستم

تو مشو مهر، مشو ماه، چـنین باش که هســـتی

و مرا نیـــــز همین آینه میـــــــدار که هســـــتم

پر و بالم چه گشــــــــایی؟ سـر ِ پرواز نــــدارم

که مرا بند خوش آمد، چو به دام تو نشـــــــســتم

دگـــــران شــــــاد بداننـــد که در دام نیفتـــــــند

من همه شـــــاد بدینم که ز دام تو نجســـــــــــتم

بخود آرم ز نســـیمی، ز خودم بر به نگـــــــاهی

که ز ســــــــودای تو دیوانه و از جام تو مســــتم

مگر این دل تو نوازی، که ز مهـــــــر همه کندم

مگر این در تو گشایی، که به روی همه بســـــتم

خبر خویش چه جویی؟ سخن دوست چه پرسی؟

سر یادِ تو ســــــــلامت، همه رفتـــند ز دســـــتم

گفته ای در غزلـــت هست نشــــــانی ز شکستی

آری ای دوست، دلی بودم و دیدی که شکـــــستم

آصف فکرت- اتاوا، 15 آگست 2008

ابر مرداد

یارب این ابر فــــــــروزان از کجـــــا برخاستست

کاین چنین نغز و لطیف و خوشنــــــما برخاستست

ابرها دیدی که تاریکــند و این بس روشــــــن است

گویی این ابر از ســـــــر کوی شــــــما برخاستست

نه، که از کوی شـــــــــما جُز مهر تابان برنخاست

ابر اگر برخاستــست اینــک چـــــرا برخاستــست؟

یا که دیگ رحمـــت و لطف شــــــما آمد به جوش

وین بخار از جوش آن لطف و صفــا برخاستست

پارۀ ابری چنین پهـــــــلو به خورشــــــــــیدی زند

نازم آن ابری کازان خورشـــــــــیدها برخاستست

آشنا گردید هرکس بر ســـــــــــــــــــر آن کو رسید

ناشناس آنجا چو بنشست آشـــــــــــــنا برخاستست

همچو فکرت گشته ام خاک رهت  پیرانه ســــــــــر

پرسی این گرد از کدامین آســـــــــــــیا برخاستست ؟

14  آکست 2008، آصف فکرت، اتاوا

غـــــــــزل

بی تو شــــاید که من از جان و جهـــان ســــــــــیر شوم

از تو ای دوســــت محالســــت که دلگیـــــــــــــــر شوم

آخرالامر به قـُــــــــربان ســــــرت خواهم  شــــــــــــد

گر چه رخصــــت ندهــــی زود شوم، دیر شـــــــــــــوم

شــــهد جــــاوید از آن نـــــــــاوک مژگان نوشــــــــــــم

پیش چشم تو چرا کشــــــــــــــــتهء شمشــــــــــیر شوم

گر توان خـاک نشــــــــین ســـــــــر کـــویت گشــــــتن

پــــس چرا صــدر؟ چرا خــواجه؟ چرا مــــــــیر شوم؟

تا دگرگون شـــــــــود از گردش چــــشمت همه چـــیــز

مــن چــرا بســــــــتهء ســـــرپنجهء تقــدیر شـــــــــوم؟

در پـــی گیســـــوی پـُر پیــچ و خــمــت دل مــی گفت:

کــاش دیــــوانــه شـــوم، لایـــق زنجــــــــــیر شــــوم

روی نیـــــــــــکوی تو را بیــنـم و از سورهء نـــــــــور

صـــــاحـــب ترجمــــه و شـــرح و تفاســــــــــیر شوم

گر کســــــــــــی نام تو را بر ســر خاکم ببــــــــــــــرد

گــر چـــه من مــُردهء صـــد ســــــــــاله ام آجــیر شوم

آصف فکرت – 8 جولای 2006

کاش

کاش چون نرگس بیمار تو بیـمار شـوم

که دلت نرم شود، در خور دیدار شـوم

تا نگاه تو به نوک مژه  مرهم نهـــــدم

از چه دریـوزه گر دکّهء  عطّـار شــوم

به امیـدی که مگر دامن نازت  گیــــرم

سـر ز خاکم زنم و گل نشوم خار شـوم

گر بخواهنـد به خاک در تو نور بصـر

بدهم روشــنی چشـــم و خریدار شـــوم

لـذّت چاشنی قهر کم از مهر تو نیســـت

زان به درگاه تو گه گاه گنــهکار شــوم

تو که بر تارک من پا نهی افســـر یابـم

من که در پای تو سـر مانم سردار شوم

گردش جام نگاه تو ز ســر هوشـــم برد

جنبشی ده به خم زلف که هشــیار شوم

گر شود سایه فگن سرو تو بر تربت من

باشـــم ار خفتهء چندین سـده بیدار شوم

دل فکرت به شکرخنده ببردی ای شوخ

نکته یی زان لب جانبخش که سرشــــار شوم

اتاوا- 1 سپتامبر 2006/ 9 -آصف فکرت

 شکست دل

گفتـمش: دل به تمنـّـــای تو بســـــــیار شکست

گفت: دلبستگی ای دوست چنین است که هست

دل اگـــر نشکـــــند، آن دل نبود، ســــنگ بود

آندم این پارۀ گل لایق دل شـــــد که شـــکست

گفتم آری ولـــی ای کاش صـــدایی می داشت

بی صدا می شکند دل  گله گر هست این است

گفت: این نکـته شــــــــــــنیدیم، به تقلید مگوی

جای تقلید، توخود وصف کن آن نقش که بست

غزل نغــــز تو فــــریاد شکـــــست دل توست

خوش صدایی که چو برخاست به دلها بنشست

گفتم: آری بشکـــــن دل که نکو می شکـــــنی

شکر افشانیت آن را که  شکــــستی پیـــوست

گـفت با خــــــنده  که فریاد دلت  کو فکرت ؟

غزلی برخوان، گر تازه ســـرودی زین دست

اتاوا، 31 جنوری 2008 -آصف فکرت

 نامۀ اردیبهشت

از دفتـــــر طبیعـــت، بگشـــــوده انــــــد بابی

اردیبهشــــت دارد، بگشــــودنـــــــی کتـــــابی

ای دوست از لب رود، لطف بهـــــــار دریاب

هرجلوۀ طبیعـــــــــت، دارد چنین خطــــــــابی

خوش باش و غصّه ها را، برآب ده ازآن پیش

کاین قصّه ها نباشــــــــــــند، جز جلوۀ سرابی

در گوش جـــانت آرد، بانگ و خروش امواج

گـه مژدۀ ســــــروشی، گه نغمۀ ربـــــــــــابی

گه می شود زمســــــــتی، موجی سوار موجی

گه می رود خرامــــــــــــان، آبی به روی آبی

بر روی سبزه بینی، از لاله های ســــــیراب

تابنده تر ز خورشـــــــــــــید، هرسوی آفتابی

تک بیتهای شـــــیرین، از شــــــاخسار بشـنو

شعـــری که هرزبان را، دلکش دهد جــوابی

شعـــــــری که نــاز دارد، آهنگ و راز دارد

از دستگاه هستی، ســـــــــــازی و آب و تابی

صاحــــبدلان عاشق، از خورد و نوش فارغ

هم مست بی شـــــرابی، هم ســــیر بی کبابی

هرکس گرفته کـُنجی، ســـرخوش کنار گنجی

کنجی نه در ســــــرایی، گنجی نه در خـرابی

کنجـــی ز بوســــتانی، گنجی ز دوستـــــــانی

بــی زحمــتی و خرجی بی رنج و بی عذابی

گاهی نگـــاهی از دور، دل را نشـــــانه گیرد

گــــویی ز کهکــــــــــشانی آید فـرو  شهابی

یار قدیـــــــــم یاد یار قدیـــــــــــــــــم کـــرده

گه زین طرف درنـــگی گه زان طرف شتابی

این معجز بهــــــــاراست هرســـوی گر ببینی

زالی که گشـــته حوری شیخی که گشته شابی

گه نم نمی زباران خوشــــــــــبو کند هــوا را

چون دلبــران که پاشـــــــند بر بیدلان گلابی

بیدار خوشــتر امروز ای دوســـتان که ما را

در انتظـــار باشــــــــــد، دور و دراز، خوابی

اتاوا، چهارم می 2008-آصف فکرت

-----

افسانۀ زندگی 

آنچــنان سـوزم که روشن باشد از من خانه ها

گــرد من خوبان  ازآن گــردند چون پروانه ها

گــرچه بر افســــانه های زندگی دل بســته ایم

خـُفت بایــد پیـش ازآن کآخر شوند افســانه ها

زندگی شـــیرین بوَد لیکن چو پیری دررســــد

می خلـــد بر دل تورا چون خــارها ریحانه ها

در ره ما بی سبــب دام اجل گـــسترده نیـــست

چیده ایم ای دوست بیش ازقســمت خود دانه ها

گرچه آزادی خوشست امّا خوش آنعهدی که بود

از کهــن پیوندهــــــــــــــا بر پای دل زولانه ها

روزگار آویــــزۀ گردن کنــــــــــد خرمُهره اش

آنکه آســـــان یابد و از کف دهد دُردانـــــــه ها

نعرۀ دیوانه ها بشــــــــنیده ای، نشــــــــنیده ای

شــــــــــیون زنجیرها از زحمت دیوانـــــــه ها

هست تدبیری اگر پیمـــــــــــــانه پُر گردد زمی

عمر را تدبیــــــــــر کو؟ گر پُر شود پیمانه هـــا

گرچه سرگرم تمیز از خود و بیـــگانه ایـــــــــم

خانۀ خویشان پُر است امروز از بیگانه هــــــــا

ناتوانی بین که بــــــاید بود ممـــــنــــــون اجــل

بس که سـنگین است بار زندگی بر شــــــانه ها

کاش فکرت پرکشـــــــــــیدی زودتر زین آشیان

تا نمی دیدی تهی از دوســتان کاشـــــــــــانه ها

اتاوا،  30 اپریل 2008- آصف فکرت

دوست دارم  

اگــــــر عشـــق و امـّــیـــــد را دوســت دارم

به عشــــــق و امیـــــــد شــــما دوســت دارم

به زود آشنـــــــــایان ثبــــاتی نـــــدیــــــــدم

ازان، یــارِ دیــــــر آشــنـــا دوســــــــت دارم

مــن آن دوســـت  دارم کـــه از دوســـت آیــد

چنین  گــه وفــــــا، گه جـــفـــا دوســـت دارم

ســـــر و جــان و دل را اســیــر کمــــنــدت

ز دام   تـــعــلـّــــق رهــــــا دوســـــت   دارم

تــو را دوســــت  دارم  که  آرام  جــــــــانی

تــو را نــز برای خدا دوســــــــــــــــت دارم

چه خوش گفـت دل چون به زلف تو پیوســت

من آنجــا نشــــــینم کجا دوســــــــــــــت دارم

چـو خوانـی مـرا، یا  چو گویی "بـــیــــایـــم"

مـن این جانــفـــــزا مـــژده ها دوســــت دارم

بـــرای "منـــــــم! باز کن در!" دهـــــــم جان

از آن لــب " پس اکنون بیا!" دوســـــت دارم

گـــــــرفــتــن پیــــامی کـــه بـــوی تـــو دارد

ز دســــت نســــیم صــــبــا دوســــــــت دارم

اگـــر درد من درد عشــــــــق تو باشــــــــــــد

مــن  ایــن  درد  را،  بی دوا،  دوســـت دارم

و گــر با تــو پــیمــــود خــواهــم رهـــــی را

رهـی دور و بی انتــــهــــــــــــــا دوست دارم

بجـُز تو که را دوســـــــت دارم؟  بگویــم ؟؟؟

تــو را و تـــو را  و تـــــو را  دوســــت دارم

دلم  را به لـبــخــنــدی ای  دوســـــــت بنــواز

که مــن غنچـــــه را نیــــمه وا دوســت دارم

شهر اتاوا 13 آذر(قوس) 1385-4 دسمبر  2006 -  آصف فکرت

زود گذر

دریغ عهد جوانی که زود می گـــــــذرد

چو برق می زند آتش چو دود می گذرد

چه سود تنگدلی زانچه بود و زانچه نبود

شکفته ایم که بـــود و نبـــود می گـــذرد

منــال زانکه به درد تو دل نســــــــوزاند

کسی که روز و شبش با سرود می گذرد

حساب سود و زیان کردم و ندانســـــــتم

که ماندگار زیان است و سـود می گذرد

من از شکســـــت دل بیدلان همی ترسم

کــــــه تیــــر آه ز چـرخ کبود می گذرد

اســـــیر زلف تو گردم که دل به دنبالش

ز صدهـــزار فراز و فرود می گــــذرد

ز من فراق تو خاکســتری به جای نهاد

چو آتشــــــی که بر اهل هنود می گذرد

اتاوا، 11 جون 2007-آصف فکرت

پایان فسانه

نگاه گـــرم تو شــعـــر مـــــرا بهانه هنـــوز

صدای پــــای تــو آهنگ این ترانه هنــــوز

چــه آتشی؟ ز کجایی؟  چه می کنی با من؟

که پاک ســــــوختم  ومی کشی زبانه هنوز

به زیر سایه ات ای سرو سایه گستر عشق

مراست گرم، نفســـــهای عاشقانه هنــــــوز

اگـــرچــــــه رنج منی، بیگمان تو گنج منی

بمان! چو مانده مــــرا کار با  زمانه هنــوز

نمی برد گل این بـــــاغ دل ز من، چه کنم؟

گرفته دامن دل خــــــــــار آشــــیــانه هنوز

به گرمجوشی دل با تو، می برم حســــرت

که بیگه است و ندارد هوای خانه هنـــــــوز

ز فصل ناخوش هســــتی چرا ملول شویم؟

نخوانده ایم چو پایان این فســــــــــانه هنوز

اتاوا-20 جنوری 2008-آصف فکرت

خبر داشته باشی!

آندم که بر افلاک گـــــذر داشـــته باشی

بر خاک هم ای کاش نظـــر داشـته باشی

ما تشــــــــنۀ گفتـار، تو خاموش چرایی؟

ای دوست بیفشان چو شکر داشته باشی

درباغم و بی روی تو داغم خبرت هست؟

سوزد دل ســـنگ تو اگر داشــــته باشی

بی ما تو بمان دیر و بزی شـــاد و لیکن

ما بی تو نماندیم، خبر داشــــــــته باشی

خونین جگرم بی سـببی نیست، چه گویم

باید که ببینی و جــــگر داشـــــته باشی

دی راهبه یی دیدم و گفتم که شبت خوش

گفــتا که بگو نکتــه یی ار داشــته باشی

گـفتـم که سزاوار صلیب تو ام ای کاش

بر من گذری شام و ســـحر داشته باشی

گفتـا که مزن لاف که عیســی نتوان شد

تنــها به همین قدر که خر داشـته باشـی

ازعشـق پشــیمان مشو اما که درین شهر

بد نیست بدین مایه هنر داشـــــته باشـی

گفتم که درین شهر نبــینم خـر و اســـــتر

گفت ار نظر ژرف نگر داشــــته باشی

جهل تو خر توست فرود آی و روان شو

تا بر زبر چرخ گذر داشـــــــــته باشی

میخــانه و مسجد ز من و شیخ خرابست

گفتم به توکاز هردو  حذرداشــته باشی

شهر اتاوا، 2 اپریل 2007 -آصف فکرت

چه دل؟

از حــال دل مپـرس که ســـــــرتا بـــــپا دلم

امـّا چه دل؟ کـه ورد منســـت: ای خدا دلـم!

آمــــــوخــــت داربـاز فلـک دالـــــــبازیــــم

دوری و درد و داغ درآویخــــت بـا دلـــــــم

دیــرآشــــناست، لیک چو شد آشــــنا به کس

یکـــدم جـــــــدا نمی شود از آشنــــــــــا دلم

در آســــتان دوســـت برد درد را ز یـــــــاد

گوید، رســـــــیده ایم به دارالـشـــــّفا، دلـــم

نارد جز از تو یاد و نگیرد جز از تـو نـــام

ای نـــازنیـــــــن ببین که چه کردی تو با دلم

گفتــــم دل آرمـــــید، دلارام می رســـــــــــد

گشــــتســت از قدوم تـــو معجـــز نمـــا دلـم

بنشــین که دل ز بوی خوشت جان تازه یافت

تــــا کــــــی نیازمند نســــــیم صبــــــا دلــم؟

حاجت به شرح نیست که دانی چو پیش توست

شـــاد است و همچو باغ بهشـــت است وا دلم

دور از تو شـــــــرح غصـّـۀ دل نیست گفتنی

آتشـــکده ست ســـــــــــینه ام، آتش نوا دلـــم

گر جان فکرت از تن خــــاکی رود چه باک؟

مپســــــند کاز کمنـــــــد تو گردد رهـــــا دلم

آصف فکرت

اتاوا، 28 فبروری 2007